Nöbetçi Eczaneler
İnsanların yaşadıkları sorunları size defalarca anlatması, sizin de her seferinde aynı öğütleri vermenize rağmen bunların hiç dikkate alınmaması aslında ciddi bir bencillik göstergesidir. Çünkü insanın en kıymetli sermayesi zamandır. Daha önce de değindiğim gibi yaşam, kum tanelerinden oluşan bir kum saatine benzer. Her geçen gün ve her geçen saat, aşağı süzülen bir kum tanesidir.
Bu nedenle birbirimize yalnızca iyi hissettiren sözler söylemek yerine, geliştirici eleştirilerde bulunabilmeliyiz. Sevdiğimiz insanların daha iyi bireyler olabilmesi için zaman zaman onları rahatsız edecek gerçekleri de söylemek gerekir. Bir insanın duymak istediklerini söylemek her zaman iyilik değildir. Bazen gerçeği saklamak da bir tür bencilliktir. Çünkü bencillik yalnızca kendi çıkarını düşünmek değildir; aynı zamanda karşındaki insanın gerçekle olan bağını koparmasına göz yummaktır.
Ego, teorik anlamda bireyin dış dünya ile uyum içinde yaşayabilmesini sağlayan benlik yapısını ifade eder. Ancak günlük hayatta “egoist” dediğimiz kişi, kendi düşünce ve çıkarlarını merkeze koyarken başkalarının gerçekliğini ve varlığını önemsemeyen kişidir.
Evet, herkes kendi hayatının başrolüdür. Siz öldüğünüzde sizin filminiz sona erer. Fakat mesele yalnızca yaşamak değil, yaşadığını hissedebilmektir. “Ben olmak istediğim kişi oldum ve bunu yaşayabildim” diyebilmektir. Ancak bunu yaparken çevremizdeki insanları küçümsemek ya da hor görmek zorunda değiliz. Çünkü sahip olduğumuz hiçbir şeye tam anlamıyla hükmedemiyoruz. Bu yüzden paylaşmayı bilen, empati kurabilen ve insanlara kendileri olabilmeleri için alan tanıyan bir yaşam sürmeliyiz.
İnsanın kendisini sevmesi, beğenmesi ve hatta kendisine hayranlık duyması egoistlik değildir. Aksine insan en çok kendisini sevmelidir. Çünkü sahip olmadığımız bir şeyi başkalarına veremeyiz. Kendinden nefret eden biri etrafına çoğu zaman nefret yayar; kendisini seven biri ise sevgisini paylaşabilir.
İnsan aynaya baktığında gördüğü kişiyi herkesten daha iyi tanır. Bazı insanlar, kendilerinde beğenmedikleri yönlerin öfkesini başkalarından çıkarmaya çalışır. Fakat hayat herkese aynı fırsatları sunmaz. Bu yüzden insanların davranışlarını değerlendirirken onların yürüdüğü yolları da anlamaya çalışmalıyız.
Bir keşiş, kendisini eleştiren öğrencisine ayakkabılarını uzatıp “Giy bunları” der. Öğrenci şaşkınlıkla ayakkabıları giyince şu cevabı verir:
“Benim ayakkabılarımı giydin. Şimdi sıra benim yürüdüğüm yolları yürümekte.”
Kendini yeterince sevemeyen insanların bencillikleriyle karşılaştığınızda, onların kendilerine daha da yabancılaşmasına katkı sunmayın. Çünkü ego da bencillik de yenilebilir. İnsanca, pek insanca.